de eerste indruk

Het is leuk om bezig te zijn met verandering, en vooral met mensen die (willen) veranderen. Maar wat moet je dan met een artikel (Intermediair) over de eerste indruk: het is bewezen dat je in de eerste seconden van een ontmoeting met iemand die je nog niet kent, al een inschatting maakt van wat voor vlees je in de kuip hebt. En ook dat dat beeld vervolgens blijft bestaan, en er wel veel voor nodig is om dat beeld weer te veranderen. Zo las ik in het artikel dat mensen in dertig seconden een redelijk beeld krijgen van iemands intelligentie, zorgvuldigheid, zelfvertrouwen, extraversie, opgewektheid, seksuele geaardheid. Dit beeld is redelijk en zit er ook vaak genoeg naast, maar het wordt niet beter als we vijf jaar met iemand getrouwd zijn. Het beeld is gebaseerd op allerlei non-verbale informatie: lichaamstaal. Het leuke van lichaamstaal is dat je er niets voor hoeft te doen, je kunt het eigenlijk niet leren. Nou ja, een aantal dingen wel en je kunt je bewust worden van bepaalde tekenen in de lichaamstaal. Misschien word je je zo bewust van wat je onbewust ook al weet. Maar dat is tegelijkertijd is dit ook het vervelende van lichaamstaal, namelijk dat je het niet kunt leren en dat je het ook niet kunt sturen.

Wat is dan het leuke om met verandering bezig te zijn, als je weet dat je niets kunt veranderen aan datgene wat het meest over jezelf verteld, namelijk je lichaamstaal. De sleutel ligt in hoe je wilt veranderen. Als je uitgaat van een soort ideaalbeeld dat je wilt uitstralen, dan is de kans groot dat het mis gaat, dat je niet bereikt wat je wilt bereiken. Als je verandering wilt bereiken om dichter bij jezelf te komen, meer jezelf te zijn, hoef je voor je lichaamstaal ook niet meer bang te zijn. Als je meer jezelf bent, komt wat je wilt en doet, bewust, ook meer overeen met wat je, onbewust, uitstraalt via je lichaamstaal. In dat geval hoef je ook niet meer bang te zijn voor wat je voor eerste indruk achterlaat: die eerste indruk komt dan overeen met wie je werkelijk bent. Je bewuste handelen en je onbewuste handelen komen overeen.

Vorige week een heerlijke week op stap geweest met Sowieso, of eigenlijk op tournee: naar Duitsland en Tsjechie. Naast twee mooie voorstellingen was het ook een mooie week weg, met een groep waarin het mogelijk is om jezelf te zijn. Misschien dat dat ook wel hetgene is wat het zo fijn maakt om met deze groep aan het werk te zijn: dat er binnen deze groep ruimte is om jezelf te zijn (en er lopen best wel een aantal bijzondere types rond). Toch heeft iedereen hier z'n eigen plek en wordt gewaardeerd om wie hij is. Hier kun je jezelf zijn. Kun je dat dan ook terugzien in de lichaamstaal? In elk geval zie ik bij de sowieso-ers een blije en ontspannen uitstraling, ze voelen zich thuis. En ik ook!

Traditie en verandering

Vanmorgen weer het nodige meegekregen om over na te denken, en een aantal kreten laat ik dan ook maar hier achter. Vorig hebben we met Sowieso de musical Ruth gespeeld (kijk maar eens op de site van Sowieso: www.sowieso.nu) Een verhaal over verandering, je grenzen verleggen, maar ook over tradities en de waarde van het daaraan vasthouden. In een andere musical, Anatevka, komt datzelfde thema voor, het vasthouden aan tradities. Toen ik vanmorgen in de kerk zat moest ik daaraan denken. Dat naar de kerk gaan is ook een soort van vasthouden aan een traditie. Aan de andere kant komen ook daar verhalen over mensen die veranderen. Vanmorgen ging het onder andere over hoe zo'n verandering tot stand komt, of beter hoe die vaak wordt ingeleid als je daarover leest in de bijbel. Vaak begint het daar met een vraag, zoals "wie zoek je?". De inleiding tot verandering is dan dus het op zoek gaan, op zoek naar iets of iemand. Als je op zoek gaat, betekent dat een wending in je leven, een verandering. Vaak betekent dat zoeken namelijk ook dat je veel verder moet gaan dan dat je in eerste instantie in gedachten had. En zo kom je dus ook verder, ga je over je oorspronkelijke grenzen heen, ontdek je nieuwe verten.

De traditie heeft volgens de beide musicals te maken met dat je in je zoektocht het goede van vroeger meeneemt als een soort van houvast. Een verandering kan fundamenteel zijn, zoals die rups die een vlinder wordt, maar je hoeft bij verandering niet alles over boord te gooien. Als je dat wel doet, loop je het risico jezelf helemaal niet meer te herkennen. Dat kan heel vervreemdend werken (weet ik ook uit ervaring). Het kan ook zo zijn dat anderen je niet meer herkennen, en dat kan die anderen van je vervreemden. Ik ben weliswaar geen weegschaal, maar dit is wel een typisch geval van zoeken naar een goede balans: verandering en eigenheid moeten in evenwicht zijn. Voor mijzelf zoek ik nu juist die eigenheid meer op, waardoor de verandering alleen maar sterker, en fundamenteler, wordt. Het voelt in elk geval een stuk beter.

Tot slot nog een kort verhaal: een Joodse rabbi vroeg aan zijn leerlingen: "wanneer weet je dat de nacht is overgegaan in de dag?" Een leerling zei: "is dat als je op 100 meter een schaap van een hond kunt onderscheiden?" En een andere leerling vroeg: "is dat als je dadelboom van een vijgeboom kunt onderscheiden?" De rabbi antwoordde: "Nee, dat is als je in het gezicht van een mens je broeder of zuster kunt herkennen!"
Als je in andere mensen je medemens herkent, dan is de nacht voorbij, dan leef je niet meer in het donker.

de eerste post

Welkom op mijn blog. Hoe kun je als vervent internetgebruiker toch zo lang zelf ontbreken op het net. Langzaam maar zeker komt er ook steeds meer om te melden en om linken te leggen met anderen. Maar allereerst de naam: de vliegende rups. Het is altijd leuk als je begint met zoiets als dit en de eerste vraag is dan welke titel wil je aan je blog geven; dat is dan weer zoiets waar ik in eerste instantie helemaal nog niet over nagedacht had.

Maar deze vind ik op dit moment toch wel mooi, omdat het goed past bij alle ontwikkelingen die nu plaatsvinden bij mij, en ook bij wat ik graag bij anderen wil zien. De titel komt van een vraag die ik ooit ergens ben tegengekomen: kun je een rups leren vliegen? Eentje om eens rustig over na te denken. Het antwoord is in mijn ogen: ja, maar dan moet 'ie wel een vlinder worden. Kunnen vliegen vraagt dus om een verandering, die ook niet meer terug te draaien is. Maar dan heb je ook wat! Dan kun je vliegen, en heb je vleugels in de prachtigste kleuren (hoewel dat laatste natuurlijk niet voor elke vlinder opgaat). Het heeft dus met verandering te maken, en verandering die je je blik laat verruimen, die je de mogelijkheid biedt te komen op plaatsen waar je nooit kon komen, die je alles vanaf een hoger niveau laat bekijken. Vliegen heeft ook iets te maken met vrijheid en onafhankelijkheid. En de vlinder staat voor loskomen van het aardse, stralen in mooie kleuren, maar ook kwetsbaar durven zijn.

Maar voordat het zover is, moet de rups eerst een pop worden, een soort doodgaan. De verandering is onomkeerbaar, fundamenteel, drastisch. Het kost ook tijd en het speelt zich grotendeels in het verborgene af, niet zichtbaar voor anderen. Maar het resultaat is mooier dan je zou verwachten.

In alle leuke en misschien ook minder leuke post die je hier zult gaan aantreffen, zal dit dus zo'n beetje de centrale thematiek zijn. Het gaar over mijn eigen veranderingsproces en groei, maar ook over het anderen helpen veranderen en vooral helpen groeien. Kruip af en toe een stukje mee, en wie weet ontpopt zich in jou ook een vlinder, of fladder maar wat voor me uit, dan volg ik voorbeeld.